Böyle Buyurdular

Geçen beş buçuk yılda, yaşamak zorunda olduğum bu şehrin ve bu akademinin vizyonsuz, kapalı zihinlere sahip insanları arasında ne kadar onlar gibi olmaya başladığımı fark ettim. Hayal kuramadım, okuyamadım, düşünemedim, üretemedim bu süre içerisinde.

Sonra bir gün Kafka’yla karşılaştım. Şöyle diyordu kendine Günlükler’inde:

Olabildiğince yalnız kalmalıyım. Başardığım ne varsa ancak yalnızlığımın karşılığıdır.

Yalnızlığı sorgularken ben, Zerdüşt’le karşılaştım bu sefer. Şöyle buyurdu o da bana;

Yalnızlığına sığın dostum! Mühim adamların tantanası karşısında afallamış olarak görüyorum seni ve de küçük adamların iğneleriyle sokulmuş.

Bahsettikleri yalnızlığın hangi yalnızlık olduğunu idrak ettikten sonra, bir şeyler değişti bende ve bir şeyler bir şeyler olmaya başladı sanki.